Çanakkale Şehitlerimizi andık..

0

BEĞENDİM

0

Anma törenine Kağıthane Kaymakamı Ahmet Narinoğlu, Belediye başkanı Fazlı Kılıç, Milli Eğitim müdürü Nail Bölükbaşı, Emniyet müdür yardımcısı, Ferit Aysan Çağdaş İlköğretim okulu müdürü Halis Parlak, Okul aile birliği başkanı Rafet Yüksel, bir kısım okul öğretmenleri ve öğrencileri katıldılar.

Bundan 94 yıl önce Çanakkale’de büyük bir kahramanlık destanı yazan, Ulu Önder Mustafa Kemal’in liderliğinde Türk askeri, batının büyük güçlerine, ordularına unutulmaz bir ders vererek büyük bir kahramanlık örneği gösterdiler. Kahraman askerlerimizin anısına bütün illerde olduğu gibi Kağıthanede’de çeşitli etkinlikler yapılarak kutlandı. Kağıthane Kaymakamlığı İlçe Milli Eğitim Müdürlüğüne bağlı Ferit Aysan Çağdaş Yaşam İlköğretim Okulu öğrencileri Çanakkale Şehitlerini Anma Programı hazırlayıp sundular.

Ve çeşitli skeçlerle Çanakkale şehitlerini canlandırdılar. Şehitlerimize saygı duruşu ve İstiklal Marşının okunmasının ardın konuşmasını yapmak üzere kürsüye gelen Kaymakam Ahmet NARİNOŞLU; konuşmalarında Çanakkale savaşının öneminden bahsederek, işgal devletlerinin o günkü gücüne çok güvendiğini ama vatan, namus, şehitlik duygularına uzak oldukları için gerçeği göremediklerini, bunun sonucunda da Ulu Önder Mustafa Kemal’in liderliğinde Türk askeri batının büyük güçlerine büyük ordularına unutulmaz bir ders vererek büyük bir kahramanlık örneği gösterdiklerini belirtti. Program, Çanakkale Zaferi’ni anlatan şiirler, slayt gösterileri, okul korosunun Çanakkale türkülerini söylemesi, Çanakkale oratoryosu, şiir ve kompozisyon dalında dereceye giren öğrencilere ödüllerinin verilmesi ve resim sergisiyle son buldu.

        İŞTE BİR ÇANAKKALE ŞEHİDİNİN SON MEKTUBU

Valideciğim, Dört asker doğurmakla müftehir şanlı Türk annesi! Nasihat-amiz mektubunu, Divrin Ovası gibi güzel, yeşillik bir ovacığın ortasından geçen derenin kenarındaki armut ağacının sayesinde otururken aldım. Tabiatın yeşillikleri içinde mest olmuş ruhumu bir kat daha takviye etti. Okudum, okudukça büyük dersler aldım. Tekrar okudum. Şöyle güzel ve mukaddes bir vazifenin içinde bulunduğumdan sevindim. Gözlerimi açtım, uzaklara doğru baktım. Yeşil yeşil ekinlerin rüzgara mukavemet edemeyerek eğilmesi, bana, annemden gelen mektubu selamlıyor gibi geldi. Hepsi benden tarafa doğru eğilip kalkıyordu ve beni, annemden mektup geldi diyerek tebrik ediyorlardı. Gözlerimi biraz sağa çevirdim güzel bir yamacın eteklerindeki muhteşem çam ağaçları kendilerine mahsus bir seda ile beni tebşir ediyorlardı. Nazarlarımı sola çevirdim cığıl cığıl akan dere, bana validemden gelen mektuptan dolayı gülüyor, oynuyor, köpürüyordu… Başımı kaldırdım, gölgesinde istirahat ettiğim ağacın yapraklarına baktım. Hepsi benim sevincime iştirak ettiğini, yaptıkları rakslarla anlatmak istiyordu. Diğer bir dalına baktım, güzel bir bülbül, tatlı sedasile beni teşhir ediyor ve hissiyatıma iştirak ettiğini ince gagalarını açarak göstermek istiyordu. İşte bu geçen dakikalar anında, hizmet eri: -Efendim, çayınız, buyurunuz, içiniz, dedi. -Pekala, dedim. Aldım baktım, sütlü çay… -Mustafa bu sütü nereden aldın? dedim. -Efendim, şu derenin kenarında yayıla yayıla giden sürü yok mu? -Evet, dedim. Evet ne kadar güzel. -İşte onun çobanından 10 paraya aldım. Valideciğim, on paraya yüz dirhem süt, hem de su katılmamış. Koyundan şimdi sağılmış, aldım ve içtim. Fakat bu sırada düşünüyorum. Ben validemin sayesinde onun gönderdiği para ile böyle süt içeyim de, annem içmesin, olur mu? Şevket neden içmiyor? Fakat yukarıdaki bülbül bağırıyordu: "Validen kaderine küssün, ne yapalım. O da erkek olsaydı, bu çiçeklerden koklayacak, bu sütten içecek, bu ekinlerin secdelerini görecek ve derenin aheste akışını tetkik edecek ve çıkardığı sesleri duyacak idi." Şevket merak etmesin, o görür, belki de daha güzellerini görür. Fakat valideciğim, sen yine müteessir olma. Ben seni, evet seni mutlaka buralara getireceğim. Ve şu tabii manzarayı göstereceğim. Şevket, Hilmi de senin sayende görecektir. O güzel çayırın koyu yeşil bir tarafında, çamaşır yıkayan askerlerim saf saf dizilmişler. Gayet güzel sesli biri ezan okuyordu. Ey Allah’ım, bu ovada onun sesi be kadar güzeldi. Bülbül bile sustu, ekinler bile hareketten kesildi, dere bile sesini çıkarmıyordu. Herkes, her şey, bütün mevcudat onu, o mukaddes sesi dinliyordu. Ezan bitti. O dereden ben de bir abdest aldım. Cemaat ile namazı kıldık. O güzel yeşil çayırların üzerine diz çöktüm. Bütün dünyanın dağdağa ve debdebelerini unuttum. Ellerimi kaldırdım, gözlerimi yukarı diktim, ağzımı açtım ve dedim : -Ey Türklerin Ulu Tanrısı! Ey şu öten kuşun, şu gezen ve meleyen koyunun, şu secde eden yeşil ekin ve otların, şu heybetli dağların Halkı! Sen bütün bunları Türklere verdin. Yine Türklerde bırak. Çünkü böyle güzel yerler, seni takdis eden ve seni ulu tanıyan Türklere mahsustur. "Ey benim Yarabbim! Şu kahraman askerlerin bütün dilekleri; ism-i celalini İngilizlere ve Fransızlara tanıtmaktır. Sen bu şerefli dileği ihsan eyle, ve huzurunda titreyerek, böyle güzel ve sakin bir yerde sana dua eden biz askerlerin süngülerini keskin, düşmanlarını zaten kahrettin ya, bütün bütün mahveyle!" Diyerek bir dua ettim ve kalktım. Artık benim kadar mes’ut, benim kadar mesrur bir kimse tasavvur edilemezdi. Dünyanın en güzel yerleri burası imiş. Yalnız bu memleketlerde düğün olmuyor. İnşallah düşman asker çıkarır da, bizi de götürürler, bir düğün yaparız, olmaz mı? Kadir’e mektup yazdım. Valideciğim, evdeki senet vesaireyi kimselere kat’iyyen vermeyin ve sorarlarsa biz bilmiyoruz deyin. Çantayı al, sandığa koy. Ben sana vaktiyle anlatmış idim., bu dünya böyledir. Fakat sen merak etme. O parayı vermese, adliyedeki adam vermezdi. Hani nasıl aldık. Yalnız zaman ister. Valideciğim, çamaşır falan istemem, paralarım duruyor, Allah razı olsun.

Oğlun Hasan Etem

4 Nisan 1331 (17 Nisan 1915)